Teoretycy muzyki oraz największe sławy jazzu przeważnie podają za trzy największe atrybuty tego gatunku indywidualny kod, funkcje ekstatyczną oraz dodatkowo swing. Ten ostatni jest definiowany jako istota rytmiki, która polegać będzie przede wszystkim na dużej lekkości oraz jednocześnie sprężystości narzucanego rytmu. W aspekcie czysto technicznym polegać będzie to przede wszystkim na podzialen taktów na nierówne oraz niemożliwe do zapisu nutowego jednostki rytmiczne, dużym urozmaiceniu linii melodycznej oraz jednocześnie nakładaniu akcentów rytmicznych i częstych zmianach dynamiki, co powodować będzie efekt specyficznej komunikacji i uzupełniania się poszczególnych instrumentów. Jeśli chodzi o funkcję ekstatyczną muzyki jazzowej to wywodzić będzie się ona z charakteru religijnego tańców obrzędowych mieszkańców zachodniej Afryki i zaznaczać będzie że w jazzie chodzi przede wszystkim o improwizację. Improwizacja oraz wzajemne inspirowanie się muzyków prowadzić będzie do czynnego angażowania słuchaczy, co wyraża się między innymi poprzez oklaski, owacje, okrzyki i tym podobne. Kod indywidualny natomiast identyfikować będzie każdego z wykonawców. Jest to sposób w jaki porozumiewa się on z słuchaczem, co przejawiać może się w kreowaniu melodii, ostrości dźwięku oraz zmianach jego natężenia, czy też zaniku i wielu, wielu innych tym właśnie podobnych. Oczywiście jazz posiada jeszcze o wiele, wiele więcej charakterystycznych cech, jednak te trzy wymienione uznawane są właśnie za najważniejsze i kluczowe.